laatste bericht | vluchtkerk | Andere media

Hoofdstuk de Vluchtkerk gesloten

Het hoofdstuk Vluchtkerk is gesloten. Van Vreemdland naar Vluchtkerk terug naar Vreemdland. Lees hier hoe mensen van de Steungroep terugkijken op een half jaar Vluchtkerk. Op de aanloop er naar toe en wat we hierna blijven doen. We danken iedereen hartelijk die zo hard heeft gewerkt!


Voor veel van ons begon het eind maart 2011. We werden opgeschrikt door het nieuws dat midden in onze eigen stad een Iraanse asielzoeker zichzelf in de brand had gestoken. Kambiz Roustayi zag geen andere weg meer dan zichzelf publiekelijk te verbranden.

Sommigen gingen direct naar de Dam toe, om een kaarsje te branden of een bloem neer te leggen. Omdat zijn dood ons wakker schudde. Want ja, van de schimmige wereld waar zo'n 100.000 papierloze migranten in verblijven wisten we eigenlijk vrijwel niets.

Vreemdland Festival

Precies een jaar na dato was het zover: het Vreemdland Festival opende haar poorten. Een evenement om de herinnering aan Roustayi levend te houden. En om ons te laten informeren over het lot van duizenden andere vreemdelingen, die rechteloos binnen onze landsgrenzen vertoeven.

Tot onze stomme verbazing kwamen er 800 mensen op het Vreemdland Festival af. Er waren politici en andere prominenten. We dachten: misschien, heel misschien, opent deze dag wel de deur naar een ander asielbeleid. Maar de herinnering aan deze dag vervaagde. Al die moeite voor een dag, was het dat eigenlijk wel waard?

Zo dachten we. Tot eind november 2012. We zagen een AT5-filmpje van een groep asielzoekers die na 10 weken tentenkamp op straat gezet werden. Het was er koud, dus besloten we net zo lang in busjes door de stad te rijden tot we iedereen ergens konden laten slapen. Voor een nachtje, tenminste.

De Vluchtkerk: de coalitie groeit

Toen zagen we een grote kerk in Amsterdam-West staan. Leeg en wel. We betraden met hulp van krakers het gebouw en sloten een deal met een bereidwillige eigenaar. We bouwden met hulp van velen kamers, legden verwarming aan, en ontvingen vanuit het hele land eten en andere hulpgoederen. De Vluchtkerk was geboren. Het netwerk dat eerder dat jaar rond het Vreemdland Festival was ontstaan - van kerken, krakers en vluchtelingenorganisaties -  vormde daarvoor een prachtig fundament. We wisten elkaar snel te vinden.

Maar gelukkig, al vanaf de eerste dag groeide de coalitie en sloot Jan en alleman zich aan. De moskee uit de buurt, maar ook een groot christelijk festival (Opwekking) hielpen genereus bij verbeteren van de voorzieningen. Vanuit het hele land kwamen er busjes met hulpgoederen aangereden.

Honderden Amsterdammers, die de Vluchtkerk in het nieuws voorbij zagen komen, kwamen langs. 'Ik dacht dat ik misschien wel kon helpen', zeiden ze bij de poort. En dat kon: er was werk in overvloed, gedurende die eerste weken. Van niets moest iets gemaakt worden. Een schema zorgde ervoor dat er 24 uur per dag mensen beschikbaar waren om de vluchtelingen te helpen er het beste van te maken. Al vanaf de eerste week was er dagelijks een medisch en een psychologisch spreekuur. Er werd een groots burenfeest georganiseerd en al na drie weken vierden we een multireligieuze kerstavond die zo'n 1000 bezoekers nog lang zal heugen.

Al die inspanningen draaiden maar om een ding: de mensen van de Vluchtkerk en hun verhalen zichtbaar maken en hun roep om een ander asielbeleid versterken. Dat lukte fenomenaal. Zo slaagden ze er in vrijwel geen dag uit het nieuws te zijn. Ze kregen zelfs drie kamerleden te logeren. Ook Anouk kwam op bezoek om voor zo’n 1000 vluchtelingen en hun vrienden te zingen. 'Wij zijn hier', was van begin af aan hun slogan. Dat heeft niemand in Nederland kunnen ontgaan, met als gevolg dat er nu breed maatschappelijk draagvlak is voor een andere koers.

Indrukwekkende verhalen. Toch was het er regelmatig veel te bar. Te koud, te tochtig, te hectisch. Zelfs onze beste intenties schoten te kort. Zo eerlijk moeten we wel wezen. Maar dit blijft staan: tenminste een lange winter lang troffen de ruim 130 vluchtelingen Amsterdammers aan hun zijde die nu eens niet weg keken. De Diaconie van de Protestantse Kerk Amsterdam ontving zo'n 165.000 euro aan giften. Dat zorgde ervoor dat zij 'slechts' ruim 35.000 euro hoefden toeleggen op de periode waarin ze in de Vluchtkerk als gastheer optraden. En dat de Vluchtkerk 2 maanden langer open kon blijven als oorspronkelijk gepland.

Van Vluchtkerk naar Vreemdland... De Wielerronde!

Bij goede zorg hoort ook het aangeven van je eigen beperkingen. De Diaconie heeft noch de expertise, noch de middelen in huis om in zijn eentje een permanente vorm van menswaardige opvang aan te bieden. Ook de tijd en de middelen van ons vrijwilligersnetwerk zijn beperkt. Nog los daarvan is het de vraag of permanente hulp in het belang is van al die moedige mannen en vrouwen die in de Vluchtkerk kwamen wonen. Ze hebben uiteindelijk niet onze goede zorgen, maar een ander asielbeleid nodig. We kijken met bewondering naar degenen die daar vanuit de Vluchtflat mee doorgaan en hopen dat zij hier in de toekomst niet alleen voor staan.

Maar de Vluchtkerk mag 'dood' zijn, het netwerk daaromheen is springlevend. Sommigen van ons hebben zich toegelegd op de organisatie van een heuse Vreemdland Wielerronde, op 6 juli a.s. Daarmee vragen ze aandacht voor vreemdelingendetentie en roepen ze de overheid op verdere stappen te nemen op weg naar een ander asielbeleid. Sluit je aan via www.vreemdland.nl en fiets mee langs de detentiecentra van Zeist en Schiphol.

Anderen houden zich bezig met het optuigen van een heus actiecentrum voor de vluchtelingen, boven het Wereldhuis. Zo willen ze alle initiatieven vanuit de kunst- en academische wereld blijven verbinden aan het 'Wij zijn hier'-protest. Via savannah.koolen@gmail.com kun je hiervan op de hoogte blijven.

We zijn iedereen - ook degenen die het niet meteen met ons eens waren - diep dankbaar voor elke euro, elke retweet, elke like. Die dankbaarheid hebben we in alle hectiek vast niet altijd voldoende geuit. Ook is het ons zeker niet gelukt om met elk van de honderden supporters een goede relatie op te bouwen. Waar bevlogen mensen bij elkaar komen, wil het weleens botsen en knetteren.

Wat blijft is een half jaar om nooit te vergeten. We wensen de bewoners en eenieder rondom hen wijsheid, kracht en moed bij het voeren van de strijd die ze te strijden hebben. En we zullen doen wat onze hand vindt om te doen om hen daarbij te helpen.

Steungroep De Vluchtkerk

Reacties

Reageren

Naam:
E-mail adres:
Reactie: