Verder naar de site »
10 films over dromen van een thuis
Ilyaas
Mohammed
Yunis
Bayissa
Achmed
Mama Fatima
Cyriaque
Oumar
Fartun
Mamadou

Nog

tot wij weer op straat staan.

"Mensen rechteloos op straat dumpen:
het is een dagelijks onderdeel van Nederlands beleid." prof. Thomas Spijkerboer, hoogleraar Migratierecht VU Amsterdam

Wij zijn hier – omdat het Nederlandse asielbeleid faalt

De vluchtelingen van 'Wij zijn hier' voeren actie om het probleem van illegaliteit zichtbaar te maken. Zij confronteren de Nederlandse overheid en samenleving met een falend asielbeleid – waarvan deze vluchtelingen slachtoffers zijn. Dit kunnen ze alleen doen door als een groep bij elkaar te blijven. Alleen zo voorkomen ze dat ze niet weer in de anonimiteit verdwijnen.

Zichtbaarheid, daar draait het dus om. Hun actie begon met een tentenkamp in Ter Apel. Daarna verhuisden ze naar de tuin van de protestantse diaconie in Amsterdam en vervolgens naar de Notweg in Osdorp, waar zij meer dan twee maanden verbleven.

Eind november 2012 werden ze daar met harde hand ontruimd. Een coalitie van betrokken burgers bood hen daarom op 2 december de voormalige Sint Jozefkerk in Amsterdam-West aan tot eind maart 2013. De mensen die de kerk hebben bezet en zich inspannen om die plek zo goed mogelijk in te richten, hebben zich georganiseerd als Steungroep De Vluchtkerk. In deze coalitie zitten ook mensen die er op de Notweg en in Ter Apel al bij betrokken waren.

Het doel van deze steungroep is, kort gezegd: de vluchtelingen van 'Wij zijn hier' te helpen in hun actie door voor hen de kerk te faciliteren. De Vluchtkerk is daarmee in zichzelf al een politieke stellingname. Daarnaast is de kerk ook een uitvalsbasis, een platform van waaruit de vluchtelingen hun zaak elders in het land op de politieke agenda kunnen zetten.

Het verblijf in de Vluchtkerk is aan voorwaarden gebonden

Nadat de kerk begin december is bezet, hebben de vluchtelingen samen met de steungroep een gebruikersovereenkomst gesloten met de eigenaar van het pand. Daarin is afgesproken dat de vluchtelingen tot eind maart 2013 in de kerk mogen blijven. Voor dit contract was ook een rechtspersoon vereist; de protestantse diaconie toonde zich bereid als zodanig op te treden en het document mede te ondertekenen.

Het verblijf in de Vluchtkerk is aan voorwaarden gebonden. De leefsituatie moet veilig en schoon zijn en de huidige bezetting van de kerk – circa 100 bewoners – mag niet groeien, uit oogpunt van brandveiligheid. Dit is vastgelegd in het contract. Ook voor burgemeester Van der Laan is dat een keiharde voorwaarde, anders zal hij de Vluchtkerk niet blijven gedogen.

Slagen de vluchtelingen er dus niet in om de kerk op verantwoorde wijze te beheren, dan zal de eigenaar het contract ontbinden en kan ook de gemeente besluiten om op basis van een openbare-orde probleem tot ontruiming over te gaan. De verantwoordelijkheid hiervoor ligt primair bij de vluchtelingen. Door het contract mede te ondertekenen heeft de steungroep zich er wel aan gecommitteerd om hen hierbij te helpen.

Zelfbeheer van de vluchtelingen staat voorop

De steungroep beperkt zich in alles tot het bewaken van de randvoorwaarden die het verblijf in de kerk mogelijk maken en tot het faciliteren van de politieke actie die de groep wil voeren. Zelfbeheer van de vluchtelingen staat voorop. De vluchtelingen doen zoveel mogelijk zelf – dat geldt voor hun acties, dat geldt ook voor het leven in de kerk.

Leidend zijn steeds de wensen en doelstellingen van de vluchtelingen. Daaraan is de steungroep dienstbaar. Besluiten over interne zaken in de kerk worden in overleg met de vluchtelingen genomen. Acties buiten de kerk op initiatief van de vluchtelingen ondersteunt de steungroep ook.

Het devies voor de steungroep is: activering en empowerment

De eerste maand stond De Vluchtkerk in het teken van opbouw: de kerk werd bezet en was op dat moment nog niet leefbaar. Basale voorzieningen als warm water, douches, keuken, verwarming en slaapplekken waren niet aanwezig. Er is door honderden mensen keihard gewerkt om hierin te voorzien. En dat is gelukt.

We gaan nu een andere fase in. Het huis is ingericht; nu moeten de bewoners het zelf gaan beheren. Voor de vrijwilligers om hen heen geldt voor de komende maanden: activeren waar mogelijk en steunen waar nodig. De besluitvorming en het beheer van het pand moeten bij de vluchtelingen komen te liggen. Dit is een geleidelijk proces waarbij de steungroep steeds minder doet, en de vluchtelingen steeds meer in eigen hand nemen. Zij hebben besloten dit te doen in de vorm van een wekelijkse general assembly.

Veel is nog onduideljik, vooral wat betreft de praktische uitvoering. We zoeken zo snel mogelijk naar meer integratie van bewoners in deze structuur. We zullen die ook aanpassen naar aanleiding van de interactie met de bewoners, zowel met de leiders als met de bewoners in de general assembly.

En hopelijk kan dan het aandeel van de vrijwilligers in de loop van de komende maanden nog verder teruggeschroefd worden. Want het devies voor de steungroep is: steeds minder doen.

Lees meer

Reageer en laat je stem horen:

Site by Gopublic